Zabytkowy Park Oliwski im. Adama Mickiewicza, położony w Oliwie, dzielnicy Gdańska, zajmuje 11,3 ha. Początkiem dzisiejszego parku był przyklasztorny ogród założony przez cystersów w XV w. Nowego kształtu nabrał ogród z inicjatywy opata Jacka Rybińskiego. Park zaprojektował ogrodnik Hentschl, czerpiący inspiracje z założeń ogrodowych André Le Nôtre. Tak powstała barokowa część parku, dziś nazywana francuską. Przed frontem rezydencji opackiej, dziś zwanej Pałacem Opatów, utworzono parter kwiatowo-trawnikowy otwierający się w stronę prostokątnego stawu usytuowanego wzdłuż osi wschodnio-zachodniej. Wzdłuż tej samej osi powstała Aleja Lipowa. Jej przedłużeniem na wschodnim końcu jest ujęty szpalerem drzew staw, który przez długie lata tworzył iluzję zwaną Książęcym Widokiem (optycznie staw łączył się z wodami odległej o kilka kilometrów Zatoki Gdańskiej. Obecnie morze zasłonięte jest przez drzewa). To pierwotne założenie przetrwało do dziś prawie w niezmienionym stanie. Równolegle do stawu i Alei Lipowej powstał kolejny parter ogrodowy Paradisium z pomnikiem Mickiewicza.


Działalność kolejnych ogrodników i zarządców wpływała na ostateczny kształt parku. Dziełem Jana Jerzego Saltzmanna są stworzone w północnej części parku, dziś zwanej chińsko-angielską (lub angielską), kręte ścieżki i zbiorniki wodne naśladujące dziką przyrodę, a także dwa sztuczne pagórki i kaskada na Potoku Oliwskim. Pod zarządem inspektora Gustawa Schöndorfa park nabrał charakteru otwartego dla publiczności ogrodu dendrologiczno-krajobrazowego. Inspektor Erich Wocke, zarządzający ogrodem w latach 1899-1929, utworzył alpinarium w miejscu dawnego labiryntu i sprowadził do Oliwy szereg alpejskich roślin.


W roku 1945, pod koniec wojny, park został w znacznym stopniu zdewastowany, ale udało się przywrócić mu niemal poprzedni stan. Został wpisany do rejestru ochrony zabytków przyrody województwa gdańskiego, a w 1971 roku do rejestru zabytków miasta Gdańska. 1 listopada 1946 roku powstała w parku Stacja Aklimatyzacji Roślin. W latach 1952-1956 założono Ogród Botaniczny. W roku 1956 park w Oliwie otrzymał imię Adama Mickiewicza. W 2015 udostępniono najmłodszą część parku - położony na południowo-zachodnim krańcu dawny ogród użytkowy cysterskiego konwentu oraz obszar dawnego folwarku Salzmanna.


Najstarsza część Pałacu Opatów, tzw. Stary Pałac, powstał w XV wieku. W pierwszej połowie XVII wieku dobudowano do niego tzw. Nowy Pałac, który był rezydencją ówczesnego opata oliwskich cystersów Jana Grabińskiego. Ostateczny kształt budynek otrzymał w trakcie przebudowy w latach 1754–1756, kiedy był rezydencją ostatniego polskiego opata Jacka Rybińskiego. Po jego śmierci budynek długo stał pusty. Ostatecznie, w roku 1926 z inicjatywy władz Wolnego Miasta Gdańska powołano Staatliches Landesmuseum für Danzinger Geschichte z ekspozycją stałą poświęconą historii ziemi gdańskiej.


W czasie II wojny światowej pałac doszczętnie spalono. Po odbudowie w latach sześćdziesiątych XX wieku w Pałacu Opatów swoją siedzibę znalazły dział etnograficzny i dział sztuki nowoczesnej ówczesnego Muzeum Pomorskiego. Wraz ze zmianą statusu Muzeum Pomorskiego na Muzeum Narodowe, w Pałacu Opatów działa Oddział Sztuki Nowoczesnej, w tym  Dział Teatralny oraz Dział Fotografii, znany jako Gdańska Galeria Fotografii. Stała Galeria Polskiej Sztuki Nowoczesnej prezentuje około 400 dzieł najwybitniejszych polskich artystów XIX i XX wieku.